Doe ne keer zot!

Op de avond van 2 oktober kreeg ik om 11u ‘s avonds ineens een geweldige ingeving nl. zingen in het openbaar, dit filmen en online zetten. Ik wou eens gek doen, zot doen... Ik wilde dat spontane, onbevreesde, bruisende, energievolle flapuit terug zijn die haar wereldje met gemak aankon.  
Want ik ben tot de conclusie gekomen dat ik dat meisje jarenlang verwaarloosd en genegeerd heb omdat ik me moest aanpassen aan de echte wereld waar de laaghartigheid centraal stond. 

Daardoor voelde ik me niet goed genoeg, eenzaam, leeg, onzeker en onvolledig. Jarenlang was er iets dat ik miste en ik wist maar steeds niet wat het was.
Ik probeerde de leegte, het gemis te vullen door voor alles de lat hoog te leggen en alles goed te doen tot het perfect was in een zekere zin.
Langs de ene kant was en ben ik nog steeds tevreden met alles wat ik bereikt heb. Het bewijst dat vastberadenheid de levenskoers kan wijzigen wanneer nodig. Maar langs de andere kant ontbrak er nog steeds iets aan mijn identiteit. 
Nu besef ik meer dan ooit dat ik mijn mini-ik veel verschuldigd ben. Ik heb haar bijna 30j. gaandeweg beetje bij beetje opgesloten en opgeborgen tot ze volledig verdween omdat de buitenwereld naar mijn gevoel haar niet goed genoeg vond. 

Zingen was o.a. iets dat van mij was. Het was mijn gezelschap in goede en slechte tijden. Nu is het al meer dan 20j. geleden dat ik naar hartenlust heb gezongen in het openbaar omdat ik ook dat deel van mij opgeborgen heb met de tijd. 
Achteraf bekeken ben ik wel blij dat ik deze persoonlijke uitdaging ben aangegaan. Door dit terug op te pikken, voel ik me beetje bij beetje weer compleet, spontaan, onbevreesd, bruisend, energievol ook al speelt de verloren tijd in mijn nadeel want ik voelde achteruitgang in mijn ademhaling, stembanden en diafragma.

Titel: Colors Of The Wind
Zangeres: Vanessa Williams
Voor het volledige fragmentje: klik hier

Een emotioneel moment

Ik zal de dag toen ik voor het eerst mijn linker handrug zag, nooit vergeten. Al van kinds af aan is mijn linkerhand naar buiten gedraaid, waardoor ik steeds naar mijn handpalm keek. Een aangeboren aandoening dacht ik dat het was. Er mee leren leven ging ik er vanuit. Wat kan men anders doen als het zo door de omgeving aangenomen wordt?
Op 24 september zag ik voor het eerst in 33 jaar mijn linker handrug en de ring die ik aan die kant al jaren draag. Telkens ik eraan denk, krijg ik de krop in de keel. Veel moeite heb ik gehad om dit berichtje te schrijven. Waarom? Het is zo emotioneel en zo moeilijk te verwoorden. Duizenden gedachten spelen door mijn hoofd... Euforie, dankbaarheid, fierheid, maar ook al het andere waarop vragen onbeantwoord blijven.
Voor mij persoonlijk werd enerzijds het "hokjes-denken-patroon" verbroken. Hiermee bedoel ik dat men vaak bij chronische aandoeningen denkt dat de aandoening niet waard is voor “genezing” gewoon omwille van het woord “chronisch”.
Het feit dat iemand tegen de stroomrichting zwemt alsof zij niets anders kent en resultaten levert als bewijs raakt mij enorm. De passie, het innerlijke vuur dat Annick uitstraalt is ongelofelijk en besmettelijk! 
Alles wordt met de tijd duidelijker en duidelijker hoe ik fysiek in elkaar zit. Momenteel is het uittesten hoeveel ik fysiek aankan, maar ik geef Annick de volledige vrijheid om haar ding te doen en ik doe mijn uiterste best om te volgen. We zien wel hoever we komen.

Anderzijds kan ik de vorige wel vervloeken omdat ik aan het achteruitgaan was en hij deed er niets aan. Hoewel ik meermaals duidelijke signalen gaf, hij wimpelde ze telkens af. De twee personen zijn dag en nacht verschil... Hoe meer dagen verstrijken, hoe groter het verschil wordt.
Het is moeilijk te omvatten en ik denk dat ik het nooit zal begrijpen. Wat ik wel weet is dat patronen moeten doorbroken worden wanneer de situatie aanvoelt als een sleur, een uitzichtloze gewoonte. Wegen scheiden en nieuwe deuren moeten open gaan. Trouw blijven aan iemand vanwege de anciënniteit wordt niet gedaan en wordt eveneens niet als joker gebruikt.

September in een notendop

September was een drukke maand! Ik moet eerlijk bekennen dat ik pas na de verkiezingen weer op adem zal kunnen komen. Zo even op de pauzeknop drukken, dat zou fijn zijn. Hopelijk lukt het toch, want wie weet staat het voor de hele maand oktober weer volgepland.

Wat mij vooral grijze haren bezorgde, was de aanvraag voor orthopedische schoenen. In mijn geval gebeurde de goedkeuring steeds automatisch.
Heel raar, maar dit jaar werd de "aanvraag" tegengehouden en werd ik opgeroepen door de adviserende geneesheer van de mutualiteit om mezelf te verantwoorden.

Het was een heel gedoe ervoor aan de loketten en aan telefoon. Ik wilde gewoon meer info en eventueel een verschuiving van uur van het afspraak. Maar elke keer werden er muren opgetrokken met voorgeprogrammeerde antwoorden.
Het eigenlijke bezoek viel goed mee. Het ging vlot en de aanvraag werd onmiddellijk goedgekeurd. (Hoewel het geen goedkeuring nodig heeft in mijn ogen omdat dit iets was dat automatisch moest gebeuren maar goed.)

Het probleem was dat de computer mijn dossiergeschiedenis niet terugvond en het als een eerste aanvraag beschouwde. Het heeft nog een maand geduurd voordat ik de papieren goedkeuring ontvangen heb per post. Pas dan was dit voor mij een afgesloten hoofdstuk.

Ondertussen is mijn schoenmaker Nils, die bij OVH-Orthopedie werkt, op bezoek geweest voor het maken van de schoenen. Ik kijk er enorm naar uit want is al 4j. geleden dat ik schoenen liet maken en het werd tijd een nieuw paar. De plastieken modellen zijn af. Nu worden de eigenlijke schoenen gemaakt. Een dikke maand later denk ik, kan ik de echte schoenen passen! Super!

Beestjes haken

Nu de herfst seizoen begonnen is, ga ik minder vaak naar buiten omdat de koude letterlijk mijn spieren verlammen. Het duurt soms uren voor ik effectief terug controle heb over mijn spieren.
Gooi daar nog eens een dikke winterjas erbovenop en ik lijk dan op een dikke Michelin figuurtje met hele korte armpjes die nergens bewegingen in krijgen.

Tijdens de koude periodes van het jaar probeer ik mijn tijd te vullen met creatieve dingen afhankelijk hoe druk het is.
Haken is één van de projecten waarmee ik me graag bezig hou. Van alle beestjes die ik heb gehaakt, is deze kleine kameraad het leukste om te doen. Het gratis patroon werd geschreven door Marjorie Jones en het heet 'Baby Snow Dragon Amigurumi'. 

'Amiwat?' zal je denken. Amigurumi is een Japans woord en het komt erop neer dat dat kleine gehaakte of gebreide poppetjes zijn. 

Het patroon is geschreven in het Engels in de Amerikaanse haakterminologie en ik denk dat er nog geen Nederlandse versie van beschikbaar is online. Sorry mensen, ik ken de Nederlandse haaksteken niet. Daarmee kan ik je helaas niet mee helpen.

Een stuk of 10 van deze drakenfamilie heb ik in het verleden gemaakt en weggegeven. Maar ik denk dat het tijd wordt dat ik er eentje voor mezelf hou. Nl. de kleinste van de twee (die is 3cm groot). De iets grotere is 5cm groot en wacht misschien op een nieuw baasje? Wie weet? We zullen zien. Ahja! De beestjes zijn nog steeds naamloos. Iemand een suggestie?

Nieuwe kinésist


Sinds kort ben ik van kinesitherapeut veranderd. Voorheen zat ik vast in een bepaalde routine zonder het te beseffen dat het ongezond was vanwege de vanzelfsprekendheid.
Ik besefte niet dat het aan mij lag om aan de situatie te veranderen. Nu ik dat gedaan heb, bevestigt mijn innerlijke kompas nogmaals dat het de juiste richting aanwees.

Mijn nieuwe kinesist Annick inspireert mij om nieuwe uitdagingen aan te gaan. Zij is de definitie van wat kiné zou moeten zijn en kreeg beweging/kracht in iets dat wat heel mijn leven stilstond.

Ik had voor het eerst controle over mijn benen een maand geleden. Zelfs in de been waar niets in zat. Ik kon mijn benen bewegen op mijn eigen commando. Het gevoel van een eerste beweging te kunnen doen, was onbeschrijfelijk...

Enerzijds heb ik ook de indruk dat ze niet vasthangt aan het beeld waar men iets chronisch beschouw als iets onveranderlijks, iets ongeneeslijks. Ik spreek natuurlijk vanuit mijn eigen situatie. Dit kan ik niet garanderen voor andere personen. Maar het doet me enorm deugd omdat het mij de moed geeft om te blijven revalideren.
Anderzijds weet ik ook wel dat het op een bepaalde ogenblik het lichaam geen verdere vorderingen kan maken omdat het fysiek de top heeft bereikt.

Ondertussen heb ik al een dikke maand kinesitherapie van Annick en deze straffe madam blijft me steeds verbazen met haar oefeningen.
Eerlijk gezegd, ik heb geen concreet doel voor ogen om naar toe te werken, maar ik sta open voor alles wat ze me gaat voorstellen en ik ben bereid om samen dat doel te bereikenMen heeft niets te verliezen, toch?

Wat eigenlijk feitelijk uitmaakt...

Dit jaar ben ik 33 jaar. Als ik over mijn schouder kijk, zie ik een lange weg met vele hobbels en kronkels, opgemaakt uit kasseien. *Ahja, we zitten in Vlaanderen hé mensen.*

Onderweg ben ik veel mensen tegengekomen. Elk met hun specifieke karakteristieken en unieke eigenschappen... Goed en/of slecht, maar nu maakt dat allemaal eigenlijk niet meer uit.

Onderweg heb ik ook veel ervaringen opgesnoven waarvan ik dacht dat ik dat nooit zou kunnen meemaken of kon meemaken.
Realisaties waarvan mensen dachten dat ik het nooit zou kunnen waar maken. Projecten waar men een stokje voor wou steken maar uiteindelijk het toch wel gerealiseerd is. Maar ook maakt dat eveneens niet meer uit.

Als ik over mijn schouder kijk en terugdenk... dan denk ik dan "Heb ik dat allemaal werkelijk ervaren en doorstaan? Hoe? Waarom? Zo irrationeel, zo spontaan, zo gek, zo onbegrijpelijk?!"

Een mens zou schrikken als men realiseert over welke capaciteiten men beschikt als men goed graaft diep van binnen. Ja hoor, in ieder en elk van ons schuilt er wel iets. Daar ben ik zeker van!
Dus kijk niet naar mij en mijn realisaties, mijn trofeeën, mijn verleden en mijn handicap... Want dat is eigen aan mijn eigen ik. Neem me a.u.b. niet als voorbeeld.  Dat heb ik gewoonweg niet graag.

Kijk naar je eigen ik, je innerlijke kompas en je hart. Want dat maakt pas uit en dat is wat ik eigenlijk feitelijk doe.

DIVA. Antwerp Home of Diamonds

Toen ik hoorde dat er een diamantenmuseum in Antwerpen gelegen is, wist ik zonder twijfel dat ik er ooit een bezoekje wou brengen.
Het museum is gelegen in een zijstraatje van de Grote Markt, de Suikerrui genaamd. Het is een klein straatje waar veel restaurantjes gevestigd zijn.

Onwetend wat er me te wachten stond, ging ik het museum binnen. Een toegangsticket kost 10 euro voor de persoon met een beperking en de begeleider mag gratis binnen. Het hele museum en de souvenirwinkel zijn rolstoelvriendelijk. Er is ook een tweede souvenirtjeswinkel boven waar de prijzen iets hoger liggen. Het is een plek waar echte diamanten juwelen kunnen gekocht worden. Maar dat heb ik echter voorbij laten gaan omdat het véél te prijzig is.
 
Bij het binnengaan kreeg je een toestel met een koptelefoon die je kon laten afspelen tijdens het bezoek. Bij mij ging het automatisch aan wanneer ik diamantenicoontje passeerde. Fantastisch toch de huidige technologie?

Buiten het feit dat ik wist dat het min of meer majestueus ging zijn, had ik geen flauw idee wat er te zien zou zijn. De werkelijkheid was dat het onbeschrijfelijk prachtig was en het had al mijn verwachtingen overtroffen.  Ik viel bijna van mijn stoel. Het drupte daar van luxueuze tierlantijntjes!

Zo leefden de Kardashians van toen dus! En de kerk kende ook veel weelde als ik relikwieën mag geloven. Wij, de gewone simpele mensen zullen nooit dat niveau bereiken. Het is ongelooflijk hoe zot mensen kunnen zijn eens ze in rijkdom zwemmen. Eerlijk moet ik toegeven dat het materialistische in me een beetje naar boven kwam, oeps!

Het museum telt zes kamers en elke kamer vertelt een verhaal. Mijn favoriete kamers waren De Wonderkamer en Het Boudoir. Een beeld zegt meer dan duizenden woorden. Daarom laat ik hieronder enkele sfeerbeelden achter. Veel plezier ermee!